Ofwel: “Als ik de waarheid invul, krijg ik geen leuke matches.”
Als je na jaren weer begint met daten, voelt alles als onbekend terrein. Welke kant ga je op? Waar kun je uit de bocht vliegen? En vooral: wie zit er achter het stuur? Mijn eerste match was een man met een brede lach, een goeie kop met haar, hbo-niveau en hij woonde nog in de buurt ook. Klinkt als de beste route, toch?
1. Het aftasten en het snelle doorschakelen
Tijdens het chatten stelde hij al vrij snel voor om nummers uit te wisselen en verder te praten via WhatsApp. En ik? Ik ging mee.
Hij schakelde door:
“Zullen we even bellen voordat we besluiten of we afspreken?”
Prima, laten we dat vanavond doen.
Maar nog voordat ik het bericht had verzonden, stond hij ineens via FaceTime op mijn scherm. Really?
Dat ging wel erg hard; wat dacht hij: we gooien meteen maar alle remmen los?
2. De screening – of was het een surprise-inspectie?
Op zich is beeldbellen een slimme zet – zeker om te zien of de foto’s kloppen.
Maar dan wel op een afgesproken moment en niet zomaar zonder aankondiging.
Ik nam toch op. Want ja, ik durfde gewoon niet anders.
Het gesprek was kort, maar voelde als een testrit met een dashboard vol knipperende waarschuwingslampjes. Ergens in mijn achterhoofd begon er een alarmbel te rinkelen. Waarom?
Het antwoord zou ik snel krijgen.
3. De date – en het moment van de waarheid
Mooi weer, wapperend haar, zomers terras. Ik zat klaar voor een fijn gesprek.
Hij parkeerde zichzelf tegenover me, nam een grote slok van zijn bier en dropte zijn eerste bekentenis:
“Ik ben eigenlijk vrachtwagenchauffeur. Maar als ik dat invul, krijg ik geen leuke matches.”
Ah, daar hebben we ‘m: de dubbele moraal op wielen.
Hij had bij zijn opleiding ‘hbo’ ingevuld, terwijl het eigenlijk mbo was.
En zijn verklaring? “Tja, anders had jij ook niet naar rechts geswipet, hè.”
Oh, oké. Dus het contact is gebaseerd op een leugen, en ik heb daar een aandeel in?
Interessant concept.
4. De exit had hier al moeten beginnen
Ik had meteen kunnen opstaan, vriendelijk kunnen lachen en wegrijden.
Maar nee, ik bleef zitten en vroeg hoe het kwam dat hij zichzelf zo laag inschatte.
Dat was de verkeerde vraag, aldus zijn reactie met armen over elkaar en kin vooruit:
“Oh, dus jij hebt heel veel mensenkennis? Nou, ik laat me niet analyseren!”
Oef. Hier kwam een vrachtwagenmentaliteit naar boven.
Harde schil, starre blik, geen beweging in te krijgen.
Dit gesprek zat muurvast, net als zijn zelfinzicht.
5. De afwijzing die de mijne had moeten zijn
En hier kwam mijn grootste leermoment: ik voelde al dat dit nergens heen ging,
maar toch stelde ík een tweede date voor. Want afwijzen voelde voor mij als een bijzondere verrichting die ik nog niet helemaal onder de knie had. Maar meneer had zelf al de handrem erop gezet: “Ik voel geen romantische klik.”
En dat was het beste wat hij kon zeggen.
6. De nasleep – en de spookrijder
Blij dat ik veilig thuis was, parkeerde ik mezelf op de bank.
Maar de rust was van korte duur.
Binnen een uur kwamen de eerste WhatsApp-berichtjes al binnen: muzieklinkjes, YouTube-filmpjes, ingesproken berichten waarin hij een soort kroegkaraoke opvoerde.
Oh. Dus dát was zijn rijstijl. Eerst laten weten dat je ‘geen klik’ voelt en dan tóch nog een week lang appjes sturen met halfdronken mijmeringen? Meneer had duidelijk geen richtingsgevoel.
Na zeven dagen doelloos rondjes rijden had ik er genoeg van. Ik appte hem kort, bondig, duidelijk: “Het zit er niet in. Veel geluk verder.”
En daarna zette ik de chat op ‘archiveren’.
Verspilde energie: 1 awkward FaceTime-gesprek, 7 dagen aan stuurloze appjes
Voor herhaling vatbaar? Ja. Maar alleen om mijn eigen afwijsskills verder te oefenen
Klaar voor de volgende? Absoluut. En deze keer eentje met een duidelijke routeplanning.
mind your step 
Plaats een reactie