Ofwel: het paard werd gediskwalificeerd, mijn date hield de uitslag voor zich
Daten blijft een bijzondere bezigheid. Je ontmoet iemand die je nauwelijks kent, wisselt in hoog tempo complete levensgeschiedenissen uit en probeert ondertussen te bepalen of je deze persoon nog een keer wil zien. Soms eindigt zo’n date met vlinders. Soms met een duidelijke nee. En soms denk je een paar dagen later: huh, waarom hoor ik eigenlijk niets meer? Dit keer een verhaal over een leraar, voormalig zwaargewicht, toekomstig glasblazer en streng bewaker van regels. Behalve van, zo bleek later, de ongeschreven regels van het daten.
1. Het medisch dossier
Hij werkte als leraar in het beroepsonderwijs en vertelde over zijn studenten en het belang van duidelijke regels en grenzen. Dat sprak me wel aan; ik houd zelf ook van duidelijkheid.
Alleen moesten we voordat we aan zijn werk toekwamen eerst even zijn medisch dossier doornemen. Zo had hij een maagverkleining gehad en was daarmee zo’n veertig kilo afgevallen. Indrukwekkend. Maar er waren ook nierstenen geweest, een vergruizing, intubatie en nog wat medische zaken die ik inmiddels niet meer precies kan reproduceren.
Na ongeveer twintig minuten wist ik meer over zijn medische voorgeschiedenis dan over de man zelf. Dus toen er eindelijk een adempauze viel, zei ik: “Goed, nu we het medische dossier behandeld hebben…” Gelukkig kon hij erom lachen.
2. Een man met plannen
Er was gelukkig ook genoeg om nieuwsgierig naar te zijn. Hij wilde alleen met de auto naar Italië en overwoog een cursus glasblazen in Tsjechië. Dat vond ik leuk, want heb een zwak voor mensen die nieuwsgierig blijven en dingen ondernemen waar ze zin in hebben, of er nu iemand meegaat of niet. Ook onze date was bepaald niet standaard: hij nam me mee naar de drafbaan.
3. Huh, is dat ook draf?
Van paardenrennen weet ik ongeveer net zoveel als van het repareren van een cv-ketel: niets dus. Hij legde me uit hoe zo’n race werkte en wat er allemaal bij kwam kijken. Bij een drafrace moeten paarden, zoals het woord al zegt, draven.
Ik keek naar de baan en zag ineens een paard anders bewegen. “Huh,” zei ik. “Is dat ook draf?” Nee. Dat was galop. Al waren het maar een paar passen: het paard werd gediskwalificeerd.
Ik vond het een behoorlijk streng systeem. Een paar verkeerde passen en hup: uit de race. Hij vond het vrij logisch, want regels waren nu eenmaal regels. Net als in zijn werk met studenten: afspraken zijn er niet voor niets en als iemand zich er niet aan houdt, heeft dat consequenties. Helder. Ik begon zowaar iets van de sport te begrijpen.
4. En de uitslag is…
De date zelf was eigenlijk gewoon oké. Geen galopperende hartslag, maar ook geen enkele behoefte om zelf voortijdig van de baan te stappen. Bij het afscheid zei hij dat hij de volgende dag contact zou opnemen. Duidelijk, een afspraak. Daar hield deze leraar tenslotte van.
Vervolgens hoorde ik niets. Eén dag niet. Twee dagen niet. Drie dagen niet…
- Geen: ‘Ik vond het gezellig, maar ik voel geen klik.’
- Geen: ‘Bedankt voor gisteren.’
- Geen: ‘Zullen we nog een keer afspreken?’
Dat verbaasde me. Deze man had uitgebreid verteld over regels, grenzen en afspraken. Maar even laten weten wat zijn eigen conclusie was? Kennelijk viel dat buiten het wedstrijdreglement.
5. Wie beoordeelt hier eigenlijk wie?
Als een date niet duidelijk slecht was, dacht ik voorheen al snel: we kunnen altijd nog een keer kijken. Maar waarom eigenlijk? Een tweede date is geen herkansingsexamen voor een eerste date die een zesje scoorde. En ‘ik zie geen reden om hem af te wijzen’ is iets totaal anders dan: ‘ik wil hem graag nog een keer zien.’
Terwijl ik me afvroeg waarom hij niets liet horen, ging ik bijna voorbij aan de veel interessantere vraag: wilde ík eigenlijk wel een vervolg? Mwah. En daarmee was de uitslag alsnog bekend.
Op de drafbaan werd een paard na een paar verkeerde passen onmiddellijk gediskwalificeerd. Zo streng hoef ik van mezelf niet te worden. Maar ik hoef ook niet meer bij de finish te blijven staan wachten tot iemand anders bepaalt of ik door mag naar de volgende ronde. Soms is een zes gewoon een zes: net aan voldoende, geen reden voor herkansing.
Verspilde energie: 20 minuten medische anamnese en een paar dagen wachten op een juryrapport dat nooit verscheen
Voor herhaling vatbaar: de drafbaan zeker; inmiddels herken ik zelfs een illegale galoppas
Klaar voor de volgende: absoluut, maar een zesje krijgt niet automatisch een herkansing
mind your step 
Plaats een reactie