Ofwel: soms is het geen mismatch, maar is er gewoon teveel verdriet
Niet elke date eindigt in vuurwerk. Sommige laten alleen sporen na van stilte, zwaarte of iets wat nog niet verwerkt is. In de serie over daten tijdens de tweede helft van je leven dit keer geen verhaal over falen, maar over voelen. Over uitblazen op een bankje in het museum, en ontdekken dat niet elke verbinding bestemd is om verder te groeien.
1. Een connectie vol leven en verlies
Hij stuurde een zogeheten love note via Lexa. We raakten in gesprek en de date was snel gepland. Een weduwnaar. Al veel verlies gedragen: vrouw overleden, en kort daarvoor moeder en zus. Op jonge leeftijd al zijn vader en broer. Geen kinderen. Geen werk op dat moment. Geen huisdieren. Maar wel: intelligentie. Diepere lagen. Levenservaring. Ik had gezien dat hij ‘hbo’ in zijn profiel had staan, en pas tijdens de date ontdekte ik dat hij de middelbare school niet had afgerond. Toch wás hij dat niveau. Niet dankzij een diploma, maar door hoe hij in het leven stond. En ik merkte hoezeer ik het had gemist om gelijkwaardig met iemand te kunnen communiceren.
2. De helper in mij wilde blijven
De date was zwaar. Niet vanwege hemzelf, maar vanwege de lading. Hij had verdriet bij zich. En dat mag. Maar het vulde de ruimte. En ik… ik hield mijn adem in. Ik luisterde, nam op, ving op. En werd, zonder dat het gevraagd werd, de veilige plek waar hij even zijn verhaal kon neerleggen. En iets in mij dacht: misschien kan ik iets betekenen. Na de date liep ik het museum in. Alleen. En ik merkte daar pas dat ik constant aan het uitblazen was: “Pfff. Pfffff.” Alsof mijn lijf zei: het was teveel. Ik ben vol. Een vriendin vroeg hoe het was. Ik appte terug: “Weet ik niet. Maar ik moet de hele tijd zuchten.” En daar zat het antwoord.
3. Zijn eerlijkheid, mijn leerpunt
Hij stuurde een nette, warme afwijzing. Dat hij geen romantische klik voelde. Dat hij misschien nog niet toe was aan iets nieuws. Was dat laatste waar, of een verzachting voor het eerste? Misschien beide. En dat is oké. Want hoe het ook zij: hij was hoffelijk. En eerlijk. Hij betaalde de drankjes. Niet galant, eerder schuldbewust: “Dat is een no-brainer.” En ik voelde weer hoe ik daar zat, in een soort freeze: te begripvol om weg te lopen, al snel te uitgeput om écht aanwezig te zijn. Ik weet nu: ik hoef het niet uit te zitten. Ik mag zeggen: dit is me teveel. Ik mag pauzeren, het gesprek naar me toe trekken. Begrenzen. Ademen. Ik mag ontvangen. En ik hoef niet te helen wat niet van mij is.
Verspilde energie: Geen. Alleen verschoven energie
Voor herhaling vatbaar? Niet deze ontmoeting. Maar wel: zachtheid. Compassie. Grenzen.
Klaar voor de volgende? Ja. Maar dan zonder dat ik daarna zuchtend door een museum loop om mezelf terug te vinden
Geef een reactie