Ofwel: de date was nog niet gepland, maar ik werd al verhoord over de voorwaarden
Sommige mannen beginnen op een datingsite met: Wat een leuke foto. Anderen vragen waar je graag naartoe reist. Deze man werkte bij de politie. Misschien had ik daarom kunnen weten dat we eerst een paar zaken moesten vaststellen. Zijn eerste vraag aan mij was een gesloten vraag. Mijn reactie: “Hahaha, een gesloten vraag? Dat is nog nét geen: ‘Wat zijn WE aan het doen?’” Hij kon erom lachen, en ik ook.
1. Eerst even de voorwaarden doornemen
Hij had een fulltime baan en was daarnaast sporttrainer. Niet een beetje vrijblijvend trouwens. Twee keer per week trainen en in het weekend een wedstrijd. En voordat er sprake was van een date, wilde hij weten: ‘zou dat een showstopper zijn als wij zouden gaan daten?’
Ik vond het een bijzondere vraag. Niet omdat drie dagen ‘je eigen ding doen’ mij per definitie afschrikt. Integendeel. Ik heb zelf een druk leven en zoek geen man die iedere avond zit te wachten tot ik hem aandacht geef. Maar ik kreeg een error in mijn hoofd: Als wij zouden gaan daten? Maar agent, ‘we’ waren nog niet eens bij de koffie.
Ik geloof dat ik hem ook ongeveer teruggaf dat we misschien eerst maar eens moesten ontdekken of we elkaar überhaupt leuk genoeg vonden om rekening te gaan houden met elkaars agenda.
2. Welke vragen horen in het protocol?
Er kwam nog een interessant moment. Ik had aangegeven dat ik houd van gesprekken met wat diepgang. Daarop wilde hij weten welke onderwerpen ik dan interessant vond. En welke vragen hij mij zou kunnen stellen.
Daar moest ik opnieuw om lachen. Want ja, ik wil graag dat een man nieuwsgierig naar mij is. Maar ik stuur natuurlijk geen gebruiksaanwijzing ter voorbereiding.
3. Bewijsmateriaal uit het buitenland
Vervolgens ging hij een week alleen op reis. Daar kreeg hij van mij overigens onmiddellijk punten voor. Een man die alleen op reis gaat? Leuk. Zelfstandigheid. Eigen leven. Dingen durven ondernemen zonder dat er per se een vrouw naast hoeft.
Alleen ontdekte ik dat ik kennelijk ook was aangesteld als zijn persoonlijke correspondent in Nederland. Vrijwel dagelijks kwam er een verslag. Wat hij had gedaan. Waar hij was geweest. Wat hij had meegemaakt.
En ergens tijdens zo’n reisverslag dacht ik: Ja hállo. We hadden elkaar nog nooit ontmoet; sterker nog: we waren nog niet eens daadwerkelijk een date aan het plannen.
Kijk, ik houd van reisverslagen, maar ik hoefde niet alvast de functie van thuisfront te vervullen voor een man van wie ik nog niet wist of ik een uur tegenover hem wilde zitten. Daar zat voor mij een verschil dat ik steeds beter begon te voelen: contact hebben is iets anders dan beschikbaar zijn voor iemands contactbehoefte.
4. Opvallend veel communicatie, opvallend weinig schot in de zaak
En er was nog wat. Want ondanks alle communicatie was hij zelf niet enorm voortvarend met het daadwerkelijk plannen van een ontmoeting. Daar moest ik hem een beetje naartoe nudgen. Dat vond ik grappig, omdat inmiddels:
- potentiële showstoppers waren besproken
- ik had geweigerd een gesprekshandleiding aan te leveren
- en ik buitenlandse correspondentie had ontvangen
Maar het onderdeel: ‘zullen we elkaar eens in het echt ontmoeten?’ bleef opvallend lang in de onderzoeksfase hangen.
5. Mijn eigen kleine antecedentenonderzoek
Hier zat misschien wel de werkelijke winst. Eerder had ik waarschijnlijk gedacht: Ach, hij wil gewoon weten waar hij aan toe is. Dan stel ik hem toch even gerust? Hij weet niet goed welke vragen hij moet stellen? Dan help ik hem een beetje. Hij heeft behoefte aan meer contact? Dan reageer ik toch wat vaker.
Allemaal kleine aanpassingen. Allemaal heel begrijpelijk. Maar inmiddels stel ik mezelf ook een andere vraag: wie word ík in dit contact? Degene die geruststelt? Het gesprek fixt? Beschikbaar is? De verbinding gaande houdt? Deze keer deed ik iets nieuws. Ik fixte niet. Ik begrensde, maakte grapjes, bleef bij mezelf. En liet de rest bij hem.
6. Geen sprake van een strafbaar feit
Tegelijkertijd zag ik ook geen reden om hem af te schrijven. Ik was nieuwsgierig, er zat humor in ons contact en er was genoeg dat me aansprak.
En misschien is dát ook nieuw voor mij, dat een grens voelen niet automatisch betekent: wegwezen. Dat ik niet mee hoef te bewegen om iemand vast te houden. Maar dat ik iemand ook niet hoef weg te sturen omdat ik ergens niet in wil meebewegen.
Dus uiteindelijk was mijn conclusie na het vooronderzoek verrassend eenvoudig: kom maar door met die date.
Verspilde energie: een week lang buitenlandse verslaglegging en één niet-aangeleverde gesprekshandleiding
Voor herhaling vatbaar: alleen als gesloten vragen tijdens het verhoor worden afgewisseld met koffie
Klaar voor de volgende: jazeker. Vooronderzoek afgerond. Geen strafbaar feit vastgesteld. Door naar de volgende ronde
mind your step 
Plaats een reactie