Ofwel: ik scoorde en werd toch niet opgesteld
Als tiener had ik een enorme crush op Marco van Basten. Zo groot zelfs dat ik ooit serieus overwoog sportjournalist te worden. Ik zou natuurlijk dolgraag beweren dat mijn belangstelling destijds vooral werd ingegeven door mijn fascinatie voor het 4-3-3-systeem. Dat zou gelogen zijn; ik vond Marco van Basten superknap. En als sportjournalist mocht je voetballers interviewen. Ik zag mogelijkheden. Ruim vijfendertig jaar later zat ik op een date met een voetbaltrainer. Ja, het universum werkt traag, maar ik waardeer het gebaar.
1. De oefeninterland
Vooraf had ik best wat kanttekeningen gehad bij ons contact. Maar die verdwenen verrassend snel toen we tegenover elkaar zaten. Want de date liep: het gesprek was vlot, we lachten, er was inhoud, het voelde ontspannen… We leken ons allebei prettig te voelen. Het leek ook goed te passen, omdat hij vertelde dat hij vooral relaties had gehad met extravertere vrouwen en inmiddels juist behoefte had aan meer rust.
Nou, halló! Ik vind het fijn om onder de mensen te zijn, maar heb óók een sterke introverte kant. Ik doe graag dingen alleen. Ik hoef niet voortdurend te praten. Stilte is voor mij niet per se ongemakkelijk.
Voor hem soms wel trouwens. Als er tijdens onze date een stiltemomentje viel, kon dat hem onzeker maken, gaf hij aan. Ik dacht vooral: Is er een stiltemoment geweest dan?
2. GOAL
En toen gebeurde er iets. Geen denkbeeldige klik die ik thuis na drie glazen wijn uit losse aanwijzingen reconstrueerde. Er gebeurde tijdens die date daadwerkelijk iets tussen ons. Ik voelde aantrekkingskracht. Ik voelde me op mijn gemak. En ik kreeg alle reden om te denken dat dat wederzijds was.
Dus ergens halverwege mijn persoonlijke oefeninterland gebeurde iets wat tijdens mijn recente datingcarrière bepaald niet iedere wedstrijd voorkwam: ik scoorde. Dus ik wilde doorspelen. Hè shit. Nu stond er iets op het spel.beurtenissen die hem ‘overkomen waren’ zonder enig besef van eigen aandeel.
3. De beslissing van de VAR
Na een leuke date komt normaal gesproken de eenvoudige vraag: Zullen we dit nog een keer doen? Maar mijn voetbaltrainer had blijkbaar behoefte aan een uitgebreidere nabeschouwing. Hij twijfelde. Niet vijf minuten. Niet een nachtje slapen.
De VAR ging aan het werk: beelden vooruitspoelen, beelden terugspoelen. Lijntje erbij, diverse camerahoeken… Mijn goal bleef ondertussen op het scorebord staan terwijl ik langs de lijn wachtte. Drie dagen. Dat is een lange VAR-check. Zelfs voor de Eredivisie.
4. Hands? Buitenspel? Introvert
En uiteindelijk bleek zijn twijfel betrekking te hebben op mijn introversie. En dat deed pijn. Niet alleen omdat ik hem leuk vond. Maar omdat ik werd afgewezen op iets waarvan hij vóór onze ontmoeting juist had gezegd dat hij er méér van zocht. Ofwel: goal afgekeurd wegens het bezit van exact de kwaliteit waarvoor de speler was geselecteerd.
5. Nabeschouwing
Verslaggever: Hoe kijk je terug op deze oefeninterland?
Ik: Nou, ik denk dat we lekker in de wedstrijd zaten. Goede opbouw, veel balbezit, paar mooie combinaties. Ik voelde me comfortabel.
Verslaggever: Je scoorde ook.
Ik: Dat dacht ik inderdaad.
Verslaggever: Toch is de goal na drie dagen VAR-overleg afgekeurd.
Ik: Ja. Kennelijk wegens introversie.
Verslaggever: Was dat vooraf niet juist onderdeel van de selectiecriteria?
Ik: Dat was mij ook opgevallen.
Verslaggever: Wat had je anders kunnen doen?
Ik: Meer praten tijdens de date waarop we vrijwel voortdurend hebben gepraat, vermoed ik.
Verslaggever: Teleurgesteld?
Ik: … Ja. Eigenlijk wel.
Verslaggever: Omdat je dacht dat je had gescoord?
Ik: Nee. Omdat ik zelf graag nog een wedstrijd had gespeeld.
6. Blessuretijd
En daar wil ik deze keer niet meteen lollig over doen. Want dit deed pijn. Ik vond hem leuk en had zin in een tweede date. En omdat ik zelf lekker in de wedstrijd zat, kwam de afwijzing harder binnen. Daarom was ik hierna even geblesseerd.
Want: mijn introversie is geen gedeelte van mij dat nog gerepareerd moet worden. Ik houd van mensen én van alleen zijn. Van diepe gesprekken én van stilte. Van verbinding én van autonomie.
Een man die dichtbij woont hoeft daarom voor mij niet automatisch iedere week drie wedstrijden te komen spelen. En ik hoef niet voortdurend aan de bal. Ik wil alleen iemand die begrijpt dat wanneer ik even op mijn eigen helft speel, ik nog steeds in hetzelfde team zit.
Deze trainer zag dat uiteindelijk anders. Jammer. Maar ik ga mezelf niet extraverter spelen om alsnog opgesteld te worden.
Verspilde energie: geen. Geldige goal of niet, ik heb hem gevoeld en hij heeft toch echt even op het scorebord gestaan
Voor herhaling vatbaar: absoluut. Ik speelde lekker
Klaar voor de volgende: na een korte blessurebehandeling wel. Maar voortaan graag een VAR die binnen negentig seconden beslist
mind your step 
Plaats een reactie